Dit is een familieroman, waarbij twee lesbische vrouwen een gezin stichten en daarbij keer op keer in conflict komen met de familieleden van één van hen.“Hoe ziet mijn familie mij?” vraagt Anna zich af als zelfs de dochters van haar overleden zus haar laten weten dat ze gek is en hulp moet zoeken. “Zou het me helpen minder overrompeld te raken in allerlei situaties als ik die hele geschiedenis van vervreemding eens op een rij zet?” Bij het zien van de voorstelling ‘August Oklahoma’ van Tracy Letts concludeert ze: “Zo waren wij ook. Onze hoogste vorm van intimiteit was de strijd om ons gelijk. We werden geregeerd door wantrouwen.” Toch is ze een gelukkig mens als ze denkt aan Diana: “Morgen ben je er weer, ik kan haast niet wachten, wil alles van je horen, maar je vooral voelen. Tedere kussen voor je dappere moederlijf.”

Een verkeersongeluk neemt de vader en de broer van de schrijfster van haar af. Dit boek is een zoektocht naar Johan Veeninga, de vader van Djoeke, die aan de wieg stond van de serie Privé-domein.Waarom zal ik het boek niet maken, dat in mij ligt te wachten? De Brouwersstraat, de jeugdbeweging, de liefdes, de gevangenis, de oorlog; één doorzichtige bekentenis, waarin ieder ontvankelijk mens zijn eigen lot en wanlot zal kunnen terugvinden. Johan Veeninga (1915-1966) groeit op in een arbeidersbuurt in Haarlem. Hij ontwikkelt zich op eigen kracht tot onderwijzer, wordt voorzitter van een jeugdbeweging, weigert dienst, wordt gevangen gezet, doet verzetswerk in de oorlog, ontwikkelt een grote liefde voor literatuur en boeken en wordt uiteindelijk adjunct-directeur van uitgeverij de Arbeiderspers. Daar staat hij in 1966 aan de wieg van de literaire serie Privé-domein. Kort daarna maakt een auto-ongeluk een einde aan zijn leven. Zijn jongste dochter Djoeke Veeninga (1953), journalist en programmamaker, schrijft met dit boek het persoonlijke verhaal van zijn leven, dat zich ontrolt in een snel veranderende wereld. Ze gebruikt daarbij regelmatig haar vaders stem; zijn brieven, zijn teksten, zijn eigen privédomein. Daartegenover staan haar eigen woorden, waarmee ze een bijzondere vader eert.

Labberkoeltje bestaat uit prozagedichten, met als centraal thema: de wind. Klimaatverandering en andere maatschappelijk relevante onderwerpen komen aan de orde. Steeds gezien vanuit de wind.Hanz Mirck (1970) publiceerde tien dichtbundels en een roman. Zijn debuut Het geluk weet niets van mij werd genomineerd voor de C. Buddingh’ prijs, zijn tweede bundel Wegsleepregeling van kracht werd bekroond met de J.C. Bloemprijs en zijn laatste bundel Sirius werd genomineerd voor de Grote Poëzieprijs. Mirck was stadsdichter van Zutphen en Apeldoorn en schreef jarenlang actualiteitsgedichten voor de VPRO- en EO-radio. Ik ben de stem van de heerlijkheid van kracht, de kracht van heerlijkheid, ik breek de bomen, ik laat ze huppelen als kalveren, als jonge eenhoorns, alles doet zoals ik het zeg. Ik fluister in braamstuiken, lispel over doorns, ik zucht in het vuur. Op de grote wateren bulder ik over de onzichtbare golven. Ik ben het grote ruisen, het verstaanbare misverstand. Het is niets. Ik ben niets. Niets aan de hand!

Jongen met een verstandelijke handicap weet zijn weg in het leven te vinden in de vlindertuin van de dierentuin.Freek en de mierenkoningin is een vertelling over mensen en dieren. Over verdriet en verlangen. Over gevangenschap en vrijheid. Over schuldgevoel en rouw. Over de moed om sporen uit het verleden te onderzoeken. Over vriendschap.

De Euregio Maas-Rijn en het Italiaanse eiland Sardinië zijn beide in de race om de Einsteintelescoop te mogen bouwen, een detector van zwaartekrachtgolven, waarmee wetenschappers onderzoek zullen doen naar de oorsprong van het universum. Het is niet alleen de politiek die zich met de uiteindelijke keuze bezighoudt, maar ook persoonlijke motieven spelen een rol. Wiek Starmans, de nieuwe ghostwriter van gouverneur Donkers, ontmoet Gemma, hoofd van de communicatie op het provinciehuis. Tussen hen spint zich een web, waarin de leider van de Italiaanse concurrentie, Diotima Jammer, een eigen plek weet te veroveren. De verhalen in deze roman gaan over de aardbol en golven door de kosmos. De oerknal zelf lijkt erop uit te zijn dat Wiek Starmans zijn verhaal de wereld in brengt.

Na de publicatie van haar debuutroman Lucie (2022) legde Stans Lutz zich weer toe op haar beeldende werk, zoals het maken van portretten. Maar de woorden en de zinnen waren nooit ver weg en dreven haar naar de wereld van de poëzie. In Naleven komen beide werelden samen. Vanuit de schildershand maakte zij tekeningen met snelvloeiende inkt waarin de fragiele wording van de gedichten resoneert. Intuïtief opgekrabbelde woorden die de aanzet vormden tot deze gedichten over creatie, verlies en herinnering.